Interview met een tijdreiziger | Ingrid

Gepubliceerd op 22 januari 2022 om 14:00

Interview met een tijdreiziger


Laatst sprak ik iemand die regelmatig buitenaards contact heeft, en zelf ook niet van hier komt. Hij
noemt zichzelf een ‘oorspronkelijk mens’ en hij vertelde me dat hij al jaren onderzoek doet naar de
betekenis van het woord liefde op onze planeet in deze tijd. Hij heeft weinig geduld en praat snel:
”Liefde? Dat is het best bewaarde geheim in dit universum. Pure magie, het gaat voorbij alle logica.
Liefde is ook niet te bewijzen. Noem het maar verstandsverbijstering.”


Vloeibare emotie


Ik herkende dat verschijnsel wel: de geur van een roos, de lach van een baby, het lied van de lijster,
de ogen van je geliefde. In een fractie van een seconde springen de tranen in je ogen. Het gebeurt
gedachteloos. Als vanzelf. “Zulke tranen van ontroering zijn in feite de condens van onze ziel. Liefde
is het moment wanneer onze eigen ziel weerspiegeld wordt in deze realiteit,” verklaarde mijn
gesprekspartner terwijl hij een ontwapenende glimlach op zijn gezicht toverde.
Aangespoord door dit inzicht vertelde ik hem over het Wetboek der Liefde en het ogenschijnlijke
belang daarvan voor de mensheid. Immers, door onze liefdesverhalen samen op te schrijven en te
delen verbinden we ons met elkaar via het hart. Is dat niet precies wat er nu per direct moet
gebeuren?


Snelheid van liefde groter dan die van licht


Als Galactisch wezen wees hij me eerst fijntjes op de betekenis van letters en woorden: “Bevroren
gedachten.” Daar bleef het niet bij. “Wetten en regels? Gegijzelde creatiekracht.” Toch bleek hij erg
te spreken over het Wetboek der Liefde. “Het is inderdaad tijd voor gerechtigheid. De mensheid
heeft te lang en onnodig geleden. Dat moet stoppen. We moeten onze oorsprong herinneren. Niet
alleen door te dromen over liefde. Ook door te doen. Het gaat om het manifesteren van onze
menselijke creatiekracht, die stroomt via het hart. Weet dat de snelheid van liefde groter is dan die
van licht.”
Eerlijk gezegd vond ik dit antwoord nogal vaag. Zelf kampte ik nog met een hele lijst prangende
vragen die ik hem nog wilde voorleggen voor onze gesprekstijd voorbij was. Want waar komen toch
onze vreemde en soms zwartgallige gedachten vandaan? Zijn wij mensen eigenlijk al robots? Worden
we bestuurd door kunstmatige intelligentie? En welke plaats heeft liefde dan eigenlijk nog in deze
spiegelwereld vol misleiding en manipulatie?


Aandacht voor menselijk meesterwerk


Kortom: stuk voor stuk grote vragen die bij nader inzien weinig met liefde te maken hebben. Mijn
gesprekspartner was even stil, hij sloot zijn ogen en ademde een paar keer diep in en uit. Toen zei hij
opvallend langzaam: “Als je het boek over liefde met aandacht leest, wordt dit menselijke
meesterwerk volgens de universele wetten van de kwantumfysica simultaan gepresenteerd in de
kosmische bibliotheek van licht en liefde, dus buiten tijd en ruimte. Vele ogen kijken dan met je mee
als je het leest. Dat kan zorgen voor neuraal vuurwerk in je eigen brein: een fontein van licht die zich
verspreid over de hele ruimte. De kosmische boodschap van liefde is duidelijk: je bent niet alleen.”

 

Ingrid Zeegers, Portretten in Woorden


«   »