Mijn kleine vriend | Annemarie

Gepubliceerd op 22 maart 2022 om 11:18

Mijn kleine vriend. Hij is 9 jaar oud. Net als zijn oudere broer is ook hij een gevoelige jongen. Maar dan anders. Hij is op zijn manier kwetsbaar. Een jonge ziel die naar de Aarde is gekomen om onvoorwaardelijke licht en liefde op deze planeet te brengen. Hij doet het meestal letterlijk; hij vindt overal hartjes, hij ziet ergens een hartje in of hij maakt ze zelf. Zoals die keer met het zand op het strand ❤. Net als zijn oudere broer is ook hij een nieuwetijdskind. Maar dan anders.

Nieuwetijdskinderen komen in grote getale naar de Aarde. Alles met een reden. Door hun komst (én door het ontwaken van nieuwetijdsvolwassenen) worden er zaken aan het licht gebracht die niet langer meer blijken te werken. Zoals systemen met vaste structuren als bijvoorbeeld de gezondheidszorg en het onderwijs.

Juist dit laatste lopen wij momenteel tegenaan. Of liever gezegd mijn kleine vriend. Sinds het thuisonderwijs werd het ons duidelijk. Hij blijkt geen enkele uitdaging te hebben aan de aangereikte lesstof. En wanneer er wel een uitdaging blijkt, haakt hij af. Dan heeft hij geen zin; een lichte vorm van onderpresteren. Maar meestal is hij een streber. Hij heeft zijn grote broer als voorbeeld. Daarmee legt hij de lat hoog. Heel hoog. Dat doet hij zelf want voor ons is hij goed zoals hij is. Daar heeft hij geen boodschap aan. Die lat houdt hij hoog. En juist dat maakt hem dan weer kwetsbaar.

Enkele weken geleden hakten we de knoop door en besloten we hem naar een andere school te doen. Een school waarvan wij denken dat hij meer uitdaging krijgt. Er was daar al e.e.a. met de directeur besproken en alles leek in kannen en kruiken. We stelden de school waar hij nu op zit op de hoogte en wachtten af. Zoonlief begon al aan het idee te wennen. Ook al vond hij het een naar idee zijn vriendjes te moeten missen, hij begreep onze beweegreden en was het hier mee eens.

Vandaag kregen we een telefoontje van de directeur van de andere school. Lang verhaal kort. Er zijn twijfels of die school daadwerkelijk meer uitdaging gaat brengen. Want hoewel hij overal goed scoort heeft hij 'slechts' een 'ruim voldoende' voor begrijpend lezen. Ik begrijp dat wel. Hij geeft niets om lezen. Zijn interesses liggen elders. Elk kind is anders. En uniek. Maar juist die ene 'ruim voldoende' maakt het dat hij niet naar een plus-klas mag voor die extra uitdaging. Kortgezegd, die ene 'ruim voldoende' zorgt ervoor dat hij voor de rest geen extra uitdaging krijgt. Overplaatsen naar een andere school blijkt dus geen zin te hebben en is daarmee geen optie.

Zoonlief kwam vanmiddag thuis van school en we deelden hem bovenstaande mee. Het was huilen. 'Waarom ben ik niet goed genoeg?' was zijn eerste reactie. Mijn moederhart brak. Ik liet hem weten dat hij goed is zoals hij is. Niet meer en niet minder. Het was al snel weer goed. Voor hem. Bij mij bleef het knagen. En dat doet het nog steeds.

Het onderwijssysteem past steeds minder in deze tijd. De kinderen van de Nieuwe Tijd laten ons dit duidelijk weten. Het is aan ons volwassenen om dit te zien. Ik zie het omdat ik het doorheb. Het knaagt aan me. Zoonlief is inmiddels weer blij. We laten hem vooralsnog op deze school; bij zijn vriendjes maar met weinig uitdaging. Waar doen we goed aan in een systeem dat niet op maat is? Een systeem waarbij kinderen tussen wal en schip raken. Of nog erger, vastlopen. Mijn zoon is namelijk niet de enige. Dat weet ik maar al te goed. En dat knaagt. Ergens diep van binnen.

Voor nu laat ik het gesprek van vanmiddag op me inwerken. De vervolgstappen zullen zeker volgen. Er mag meer bewust-zijn komen. Ook in het onderwijs.

In alles omvattende Licht & Liefde. ✨

Annemarie van der Grift 


«   »